اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک وضعیت عصبی رشدی است که بر ارتباطات، رفتار و تعامل اجتماعی تأثیر می گذارد. در حالی که علل دقیق اوتیسم همچنان پیچیده است و به طور کامل شناخته نشده است، ژنتیک نقش مهمی در توسعه آن دارد. تحقیقات اخیر نشان داده است که ترکیبی از عوامل ژنتیکی به ASD کمک می کند و نشان می دهد که تغییرات در DNA می تواند بر نحوه رشد و عملکرد مغز تأثیر بگذارد. این مقاله از مرکز مشاوره طلاق، به بررسی تاثیر ژنتیک در ابتلا به اوتیسم در کودکی و تاثیر آن در رفتار کودکان میپردازد.
ماهیت ژنتیکی اوتیسم
اوتیسم به طور گسترده ای به عنوان دارای یک جزء ژنتیکی قوی شناخته شده است. مطالعات دوقلوها، مطالعات خانوادگی و کشف ژنهای خاص مرتبط با ASD همگی نشان میدهند که ژنتیک عامل اصلی در ایجاد این بیماری است.
– مطالعات دوقلوها: تحقیقات نشان می دهد که دوقلوهای همسان، که تقریباً 100 درصد از DNA خود را به اشتراک می گذارند، اگر یکی از دوقلوها این اختلال را داشته باشد، احتمال بیشتری دارد که هر دو به اوتیسم مبتلا شوند. این میزان تطابق بسیار بیشتر از دوقلوهای برادر است که حدود 50 درصد از DNA خود را به اشتراک می گذارند که نشان دهنده یک پیوند ژنتیکی قوی است.
– مطالعات خانوادگی: اوتیسم اغلب در خانواده ها دیده می شود. خواهر و برادر کودکان مبتلا به اوتیسم در مقایسه با جمعیت عمومی در معرض خطر بالاتری برای تشخیص این اختلال هستند، که نشان می دهد عوامل ژنتیکی ارثی در بازی نقش دارند.
مطلب مفید دیگر: 10 تا از بهترین راهکارهای مدیریت خشم از نظر روانشناسی
– وراثت پذیری: مطالعات تخمین می زنند که تاثیر ژنتیک در ابتلا به اوتیسم در کودکی شامل وراثت نیز میشود و وراثت پذیری اوتیسم از 50% تا 90% متغیر است، به این معنی که ژنتیک بخش بزرگی از احتمال ابتلای فرد به ASD را تشکیل می دهد. همچنین اعتقاد بر این است که عوامل محیطی با استعدادهای ژنتیکی تعامل دارند، اگرچه میزان این تعامل هنوز در دست بررسی است.
تعامل ژن و محیط
در حالی که تاثیر ژنتیک در ابتلا به اوتیسم در کودکی نقش مهمی در اوتیسم دارد، عوامل محیطی نیز ممکن است در این خطر نقش داشته باشند. استعدادهای ژنتیکی با تأثیرات محیطی، به ویژه در مراحل اولیه رشد مغز، تعامل دارند. برخی از عوامل محیطی که مورد بررسی قرار گرفتهاند عبارتند از قرار گرفتن در معرض سموم قبل از تولد، عفونتهای مادر در دوران بارداری و سن بالای والدین. فرضیه تعامل ژن-محیط نشان می دهد که افراد خاصی ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به محرک های محیطی به دلیل ساختار ژنتیکی آنها.
مطلب مفید دیگر: تیپ شخصیتی intp
به عنوان مثال، یک کودک با استعداد ژنتیکی به اوتیسم ممکن است در برابر عوامل استرس زای محیطی که می تواند توسعه این اختلال را تشدید کند آسیب پذیرتر باشد. اپی ژنتیک مطالعه چگونگی بیان ژن ها بدون تغییر در توالی DNA زیرین است. عوامل محیطی می توانند بر بیان ژن از طریق تغییرات اپی ژنتیکی مانند متیلاسیون DNA تأثیر بگذارند. در اوتیسم، تحقیقات نشان میدهد که تغییرات اپی ژنتیکی میتواند بر نحوه روشن یا خاموش شدن برخی ژنهای دخیل در رشد مغز تأثیر بگذارد.
به عنوان مثال، عواملی مانند رژیم غذایی، استرس، و قرار گرفتن در معرض سموم محیطی میتوانند بیان ژنهای مرتبط با اوتیسم را تغییر داده و احتمال ابتلا به این اختلال را افزایش یا کاهش دهند. درک مکانیسم های اپی ژنتیک می تواند به راه های جدیدی برای تشخیص یا حتی پیشگیری از ASD در آینده منجر شود.
در پایان در مورد تاثیر ژنتیک در ابتلا به اوتیسم در کودکی بدانید که…
ژنتیک اوتیسم زمینهای است که به سرعت در حال تکامل است و بینشهای مهمی را در مورد چگونگی تأثیر DNA بر رشد و رفتار مغز ارائه میدهد. در حالی که هیچ ژن واحدی باعث اوتیسم نمی شود، ترکیبی از عوامل ژنتیکی، از جمله جهش های de novo، CNVs و انواع رایج، در این خطر نقش دارند. دانستن تاثیر ژنتیک در ابتلا به اوتیسم در کودکی پتانسیل بالایی در تشخیص، مداخله زودهنگام و استراتژیهای درمانی شخصی برای کودکان مبتلا به اوتیسم را دارند.
مطلب مفید دیگر: درمان استرس بعد از ازدواج زوجین بدون دارو
با این حال، تحقیقات ژنتیکی تنها یک تکه از این پازل است. اوتیسم یک بیماری پیچیده و چندوجهی است و درک ریشه های ژنتیکی آن تنها شروعی برای بازگشایی تصویر کامل است. با ادامه تحقیقات، درک بهتر تعامل ژن-محیط و پیشرفتهای پزشکی دقیق ممکن است منجر به درمانهای مؤثرتر و نتایج بهبود یافته برای افراد دارای طیف اوتیسم شود.